NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
Myślałam, że miłość jest łatwa.
Ale jest trudna.
Chciałam za wszystko...
przeprosić.
Możemy przestać, jeśli trzeba.
Możemy przestać w każdej chwili.
Więc nie przestawajmy dzisiaj.
Dzisiaj...
wykonajmy następny krok.
Proszę powiedzieć.
Przedstawiliśmy się.
Podaliśmy sobie ręce.
Co powinniśmy zrobić teraz?
Nie podoła pani temu.
To „przytulenie”.
Nauczyłam się już słów na P.
Czy zrobiłam to poprawnie?
Chyba miała się pani za dużo nie uczyć?
Zaczeka tu pan przez chwilę?
A dokąd pani idzie?
To nie to, co pan myśli.
Narobimy kłopotów, jeśli zostaniemy tu za długo.
Chodźmy gdzie indziej.
Wejdźcie.
Chyba jeszcze ich oficjalnie nie przedstawiłam.
To pan Haengrang i pani Haman.
Moja prawa i lewa ręka.
Cóż...
Czy to w porządku?
Są po naszej stronie?
Lepiej, żeby pan nie wiedział.
Porozmawiajcie sobie.
Już to mówiłem, że niczego się nie boję.
Jestem bezwzględny.
Jesteś jej prawą ręką?
To nasza strategia.
Ludzie tak myślą i bywają nieostrożni.
Jestem jej lewą ręką.
Nie popełnij błędu.
Nie mówimy tego z grzeczności.
Musisz jakoś wyjaśnić, dlaczego byłeś w aptece.
Żeby przychodzić tu regularnie, musisz znać kogoś chorego
albo sam być chory.
- Alibi. - Na niebiosa!
Inni nie mogą się o tym dowiedzieć.
Nie mogę z nim.
Mamy z ciebie zrobić chorego?
Jeszcze dzisiaj?
W ich rękach jest pani bezpieczna.
Jak tylko pani wyszła,
oboje zaczęli mi grozić.
Wątpię. Tylko się tak droczą
i rozumiem dlaczego.
Chodźmy.
ODCINEK 9
Co to miało być?
Ochraniam pana.
Musi mu być ciężko
wieźć dwóch mężczyzn w rikszy.
Dokąd właściwie jedziemy?
Jeszcze nie wymyśliłam.
Po prostu chciałam posiedzieć obok pana,
skoro ostatnio tak spacerowaliśmy.
To może jedźmy do hotelu Glory?
Będę mógł oddać pani maskę.
Proszę zaczekać przed pokojem 304. Przyniosę klucz.
Widzę, że ma pan gościa.
To przyjaciel z Nowego Jorku.
Studiowaliśmy razem.
Dać wam dodatkowy pokój?
Nie trzeba.
Porozmawiamy i rusza dalej.
Planujecie to zjeść na surowo?
Mogę je zaparzyć i wysłać wam do pokoju.
Dziękuję.
Gdzie on ma głowę?
ZAKŁAD KRAWIECKI TAERA
Garnitur, który zamówiła pani Ae-sin?
Tak, podoba mi się krój,
ale jest odrobinę za ciasny.
Ale jeśli go nie włożę,
moja narzeczona będzie rozczarowana.
Oboje macie takie dobre serca.
To ten materiał, prawda?
Jest popularny we Francji.
To ten.
Czyli tak wygląda pokój hotelowy.
Nigdy w żadnym nie byłam.
A ja nigdy nikogo nie zaprosiłem do pokoju.
Choć ktoś go już przeszukał.
Musi pan mieć wiele cennych rzeczy.
Teraz mam jedną więcej.
Co to jest?
Pozytywka.
Gdy się ją nakręci, gra melodię.
- Melodię? - To piosenka ludowa „Greensleeves”.
Posłucha pani?
Czyli ludzie z Zachodu też mają ludowe piosenki.
Posłuchajmy.
Słucha z przyjacielem pozytywki.
Jakie to dziwne.
Podoba się pani?
Spodziewałam się wesołej melodii,
a ta jest przejmująco smutna.
Ma jakąś historię?
Kiedy przyjechałem do Ameryki,
nie znałem języka,
a ulice mnie przerażały.
Głodowałem,
ręce marzły mi na zimnie,
byłem bity i cierpiałem.
Wtedy usłyszałem tę piosenkę.
NOWOJORSKIE POZYTYWKI
Wypłakiwałem sobie oczy.
Często jej pan słuchał
po powrocie do Joseon?
Przez jakiś czas wcale.
Ale ostatnio znów miałem okazję.
- Znowu pana skrzywdzono? - Nie mnie,
ale podobno ktoś został ranny.
Przestraszyłem się.
Martwił się pan o mnie?
Wygląda na to, że Gu Dong-mae rozpoznał panią
wtedy w Jemulpo.
Zgadza się.
Tamtego dnia
strzelił, gdy mnie rozpoznał.
Upewnił się, że to ja
następnego ranka na dworcu.
Z drogi, zanim cię zabiję.
Nie sądzisz, że byłbym szybszy, pani?
Nie sądzę.
Ja mogłabym to zrobić,
ale ty chyba nie.
Szefie, minister Hayashi wysłał wiadomość w sprawie wydarzeń z Jemulpo.
Jest ciekaw rezultatów.
Ale zgubiliśmy wszystkich świadków.
Co mamy robić?
Nie wszystkich.
Widziałem twarz jednego.
Gdyby chciał mnie skrzywdzić,
to byłby idealny moment.
Ale tego nie zrobił.
I sądzę, że nigdy nie zrobi.
Ufa mu pani?
Uratowałam go,
gdy byliśmy bardzo młodzi.
Gdy z dobroci serca wyciągnęłam do niego rękę...
Głupia arystokratka opływająca w luksusy.
...ugryzł mnie jak dzikie zwierzę.
Skoro kiedyś tak się zachował,
zapewne choć raz daruje mi życie.
Ufa mu pani?
Jeśli mam odpowiedzieć...
to raczej tak.
Nie musiała pani odpowiadać.
Jedno jest pewne.
Jeśli spotkam go ponownie,
będąc w takim stroju...
To wtedy
ja strzelę pierwsza.
Więc proszę się nie martwić.
W tym celu będę potrzebować tego.
Zabieram to.
Nie musi pani tego robić.
Mam na myśli przebieranie się.
Destabilizacja Joseon będzie się pogłębiać.
Będzie pani w jeszcze większym niebezpieczeństwie.
„Proszę nie zwracać na siebie uwagi.
Proszę nie przychodzić do chaty.
Proszę nie uczyć się tyle angielskiego”.
Wciąż mi pan czegoś zabrania.
Pozwoli mi pan chociaż na jedną rzecz?
Mówiła pani, że chce kochać.
Zapomniałam o tym.
Może mieć pani wygodne życie, intensywne jak kwiat.
W mojej pamięci właśnie tego pragnęły...
wszystkie arystokratki w Joseon.
Nie różnię się od nich.
Moje życie również jest intensywne.
Różnimy się tym, że ja chcę być jak płomień.
Kiedy biorę udział w akcji, zawsze myślę o wadze śmierci.
Więc ostrożnie wymierzam strzał i szybko się wycofuję.
Widział pan, jak to robię.
Gdy nosimy zachodnie ubrania i zakrywamy się,
nie mamy imienia ani twarzy.
Stajemy się Armią Sprawiedliwych.
Dlatego potrzebujemy się nawzajem.
Wiem, że to okrutne wobec dziadka,
ale chcę płonąć jasno,
a potem się wypalić.
Jak płomień.
Boję się śmierci,
ale ja
już zdecydowałam.
Jest okrutna.
Czy znajdzie się dla mnie miejsce pomiędzy jej pasją
a okrucieństwem?
Myślałem, że byłem blisko,
ale może będę musiał posunąć się jeszcze dalej.
Jeszcze jeden krok...
w stronę płomienia.
Josephie, wygląda na to,
że mam duże kłopoty.
Powinnam już iść.
Mężczyzna z pokoju 303 jeszcze nie wrócił.
Może pani na niego wpaść.
Kto się tam zatrzymał?
Pani narzeczony.
Wciąż tu jest?
Czyżbym spotykał go częściej niż pani?
Cieszę się.
Często spotyka pan mojego narzeczonego?
Częściej niż pani.
Później o tym pomówimy,
bo to może nam chwilę zająć.
Wyjdę tędy.
- To trzecie piętro. - Resztę zostawiam panu.
A co to?
Skąd tu się wzięła moneta?
Dlaczego mnie zatrzymujecie?
Chyba pana skądś znam.
Musi pan nieźle zarabiać jako tragarz,
skoro stać pana na pociąg.
Nie wiem, o co chodzi.
Chyba spotkaliśmy się
w pociągu do Jemulpo,
a potem w porcie.
Nie tylko pana widziałem.
Chyba mnie pan z kimś myli.
Proszę się nie ruszać, bo zrobi pan sobie krzywdę.
Od razu mnie zabij!
Ale pan niecierpliwy.
Już mi zapłacono, więc muszę wykonać zlecenie.
Ale wytropienie was wszystkich
nie będzie zbyt skuteczną metodą.
Wystarczy mi tylko jedna osoba.
Proszę się zastanowić, zanim pan odpowie.
Za jedno nazwisko pozwolę panu żyć.
- Przestań gadać i mnie zabij! - Spełnię pana życzenie,
ale dopiero na końcu.
Zanim to nastąpi,
muszę o coś zapytać.
Dlaczego pan to robi?
Codziennie narażam swoje życie,
ale to ono jest dla mnie najważniejsze. Nie zaryzykuję go dla pracy.
Czy Armia Sprawiedliwych
dobrze płaci?
Jeśli tak, chcę dołączyć.
Taki śmieć jak ty tego nie zrozumie,
ale jeśli mam umrzeć,
to będą moje ostatnie słowa, więc słuchaj uważnie.
„Taki śmieć jak ty”?
Wiesz, w jakim stanie jest Joseon?
Nic tu już nie należy do nas.
Rosja zajęła rzekę Yalu i lasy przy rzece Tumen,
kopalnie Gyeongwon i Jongseong.
Ameryka przejęła kopalnię Unsan, system dróg,
energetykę i linię Gyeongin.
Japonia zajęła kopalnię Jiksan i linie Gyeongbu i Gyeongwon.
Brytania wzięła kopalnię Eunsan.
Francja ukradła linię Gyeongui.
Dlatego to robię.
Nie ograbią mnie z tego słabego kraju!
Czy w Joseon jest wielu lepszych ode mnie ludzi?
Wiem, że na nic się to nie przyda,
ale miałeś mnie puścić, jeśli podam ci jedno nazwisko.
Tylko wiesz co?
Niczego ci nie powiem.
Straciłeś rozum?
„Uciekaj, jeśli cię odkryją, zgiń, jeśli złapią”.
Spróbuj złapać nas setkę.
Wszyscy moi kamraci zrobią to samo.
Bierzemy go ze sobą.
Oto właściciel Hwawollu, którego pan szukał.
Pojechał aż do Busan.
Złapaliśmy go, gdy wsiadał na statek do Nagasaki.
A te szczury z Armii Sprawiedliwych?
Po co mi go przyprowadziliście?
Armia Sprawiedliwych uciekła już lądem.
Dał pan nam nieprawdziwe informacje
i kilku moich ludzi zostało rannych,
więc uznajmy, że jesteśmy kwita.
Panie, sprzedałem interes za bezcen.
Czemu mi to robicie?
To ty zatrudniłeś
tę gejszę.
Musisz ponieść konsekwencje.
Nie miałem pojęcia.
Przysięgam na cesarza. Mnie też oszukano.
Zamilcz!
Bo cię zabiję.
Pozwolę sobie odejść.
Daruj mi życie, panie.
Nie zabijaj mnie, panie.
Jeśli chcesz żyć,
biegnij tak szybko, jak potrafisz.
Jeśli możesz, uciekaj daleko od Hanseong.
- Inni na pewno też cię widzieli. - Co ty robisz?
Darujesz mi życie?
Po prostu zdecydowałem, że nie zabiję cię teraz.
Jeśli mi chociaż migniesz w Hanseong,
rozerwę cię na kawałki.
Skoro chcesz umrzeć.
Jakie to dziwne.
Widziałam, jak jego przyjaciel wchodzi, ale nie widziałam, żeby wychodził.
Przyjdę później. Dokończ kąpiel.
Wejdź, już skończyłam.
Dlaczego masz więcej blizn od mężczyzny, który żyje z walki mieczem?
Nie było mi łatwo
mieszkać w Japonii jako dziewczynie z Joseon w tym niespokojnym świecie.
Co cię sprowadza?
Nie jestem dziś w humorze.
Puściłem wolno członka Armii Sprawiedliwych.
Puściłeś go? Dlaczego?
Bo pomyślałem,
że jego towarzyszom będzie smutno, jak go zabiję.
Cały rok nie słyszałam nic śmieszniejszego.
Dong-mae, ktoś cię niedługo zastrzeli.
Lepiej było go nie puszczać.
Większość ludzi
błaga mnie o łaskę,
ale ten człowiek
chciał, żebym go zabił.
I mówił poważnie.
Wtedy zrozumiałem, że już przegrałem.
Łamałem sobie nad tym głowę.
Dlaczego zwykły tragarz
ryzykuje życie dla tego kraju?
Niektórych rzeczy nawet miecz nie skruszy.
Na przykład żarliwego, sprawiedliwego serca.
Przegrałeś walkę, Dong-mae.
Możesz go zabić teraz.
Jak? Pozwoliłem mu uciec.
Może nie jestem ważnym człowiekiem, ale dotrzymuję słowa.
Kolejna śmieszna rzecz.
Żebyś właśnie ty...
Po co ryzykujesz życie?
Nigdy nie ryzykowałbym życia.
Zabieram je innym.
Ile straciłeś?
Nie pytaj.
Ale pamiętam czasy, gdy byłem bogaty,
choć niewyraźnie.
O nie.
WSZYSTKO, CZEGO POTRZEBUJESZ
POSZEDŁEM NA STRONĘ, PROSZĘ CZEKAĆ
Czyli ta riksza była twoja.
Byłam ciekawa, dokąd jedzie ta za mną.
W krępujących sytuacjach ludzie zwykle się sobie przedstawiają.
Ten lombard stoi na ziemi mojego dziadka.
Jestem Kim Hui-seong.
Co się stało?
Jestem Go Ae-sun.
Moja przyszła kuzynka?
Będziemy kuzynami?
ŻYCIE, KOCHAM, LUBIĘ
- Witam, panienko. - Ja na twój widok się nie cieszę.
Słuchaj.
Twój narzeczony...
uprawia hazard.
Ty też, Ae-sun.
Mów „moja pani”, zołzo!
Też uprawiasz hazard, moja pani.
Zawsze musisz odpyskować, co?
Chcesz się chwalić przystojnym narzeczonym
z bogatej rodziny, który ma mnóstwo ziemi?
Kogo obchodzi, czy jest bogaty?
Przehula majątek w miesiąc.
Pewnie zastawił mnóstwo rzeczy.
Chodzi do lombardu.
Brzmisz, jakbyś go dobrze znała.
Pewnie spotkałaś go w kasynie
i w lombardzie.
- Ciociu! - Dobrze, idę sobie.
Nawet nie zdjęłam butów.
Wstąpiłam, żeby ci to powiedzieć.
Jesteś dziewczyną, po co czytasz książki?
Kup sobie jakąś biżuterię.
Rety.
Ona nie zasługuje na tę jedwabną suknię.
Co za marnotrawstwo.
Aż żal mi tych jedwabników.
O niebiosa.
Dobrze, że sobie poszła.
Pani Kudo kazała to panu przynieść.
Dziękuję.
Proszę pić, póki ciepłe, i oddać miseczkę.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Miłego pobytu.
Widzę, że pan wychodzi.
Proponowała mi pani kiedyś drinka...
Chciałbym go wypić dzisiaj. Ma pani czas?
Dałam panu właściwy klucz, a przyszedł pan do mnie pierwszy.
Wygląda na to, że naprawił pan pozytywkę.
Słuchał jej pan z przyjacielem.
Kowal, którego pani poleciła, jest niezły.
Biorę też ziołowe lekarstwa. Dziękuję.
Nie trzeba.
Przecież to nie ja je uwarzyłam.
Jak długo prowadzi pani ten hotel?
Budowa zajęła dwa lata, a hotel działa od trzech.
W Japonii wcześnie zaczęłam się uczyć zarządzania hotelami
dzięki mojemu zmarłemu byłemu mężowi.
To prawie niemożliwe, żeby kobieta prowadziła taki biznes
tutaj w Joseon.
Ja miałam przewagę, bo prawnie jestem Japonką.
Dlaczego pan pyta?
Gdy nosimy zachodnie ubrania i zakrywamy się,
nie mamy imienia ani twarzy.
Stajemy się Armią Sprawiedliwych.
Dlatego potrzebujemy się nawzajem.
Pracuje pani dla rządu?
Jestem zwykłą bizneswoman.
Dlaczego zwykła bizneswoman
doradziła mi skorzystanie z tłumacza?
Czy tłumaczył pańskie słowa
z korzyścią dla Japonii?
Chciała pani to sprawdzić?
Mam tutaj dostęp do wielu informacji.
A jestem ciekawską osobą.
Więc? Jaką decyzję pan podjął?
Czy któraś z tych informacji
mówi, że niedługo mogę paść martwy?
Taka jest pańska decyzja?
Nie jestem pewien.
Jestem ciekaw jej rezultatów.
Co pan tu robi, lordzie Lee?
Miałem...
Miałeś się tu spotkać z kimś, kto chciał cię zatrudnić jako tłumacza.
Słyszałem, że tym się zajmujesz.
To tylko hobby, żebym się nie nudził. Wybacz mi, panie.
Z całą pewnością
nie tylko dlatego potrzebujesz wybaczenia.
- Słucham? - Musi zaakceptować pomoc
Japonii i innych potężnych narodów.
Popełniłeś błąd w tłumaczeniu przy Jego Wysokości.
Sam to zaplanowałeś?
Czy ktoś cię namówił?
Dopuściłem się śmiertelnego grzechu, panie.
Jak mógłbym sam to zaplanować?
Nie zrobiłem tego, panie.
To Lee Wan-ik. Lord Lee Wan-ik mi kazał.
Inni tłumacze w pałacu też się na to zgodzili?
Nie wiem.
Teraz nie wiem,
ale jeśli darujesz mi życie,
dowiem się...
Nie ma takiej potrzeby.
Sam się tego dowiem.
Panie.
Panie...
Coś się stało?
Przez tę sytuację musiałem się przebrać.
Przestraszyłeś mnie.
Wyglądasz dokładnie jak on.
Wyglądał dzisiaj na zmęczonego.
Bzdura, wcale go nie przypominam.
Do wczoraj byłem przystojny i młody.
Ludzie zwracają się do bliskich w trudnych czasach.
Chyba tęsknił pan za kimś innym, kiedy ja odwalałem całą robotę.
Powinienem był rozwalić wtedy tę skrzynię.
Osoba, za którą tęskniłem, też ciężko pracowała.
Jak poszło?
Lord Lee Jeong-mun wykonał ruch wczoraj w nocy.
Czysta robota. Pojedyncze cięcie, bez żadnego wahania.
To konsekwencje mojej decyzji.
Wkrótce cię odwiedzę.
Czyli ta rzecz w sklepie ma być...
Możliwe, że zmienię decyzję.
Pani Ae-sin, co panią sprowadza o tak wczesnej porze?
Chcę się zobaczyć z narzeczonym.
Chyba wciąż śpi.
Ale niedługo powinien wstać na poranną kawę.
To na niego zaczekam.
Gdzie mogę spocząć?
Skoro jej pani wcześniej nie próbowała, proszę dodać trochę cukru.
Po co pić coś tak gorzkiego?
Z początku czuć tylko gorycz,
ale ta szybko zamienia się w kwaśność, słodycz i bogactwo smaków.
Przyspiesza bicie serca i pomaga nie zasnąć.
I, co najważniejsze, jest bardzo droga.
Jest jak próżne nadzieje.
Czyli sprzedaje pani próżne nadzieje?
Za ogromną cenę.
Tylko próżne rzeczy są drogie i słodkie.
Taka ulotna iluzja nadziei sprawia, że ludzie wydają pieniądze.
Zachłanna nadzieja na wzbogacenie, sprzedając własny kraj.
Żałosna nadzieja, gdy myślimy, że uda nam się do tego nie dopuścić.
I nadzieja ludzi słabych...
na to, że odwołają zaręczyny. Takie rzeczy.
Panienka z dobrego domu przyszła do hotelu z własnej woli.
Nie musiałaby tego robić, gdyby jej ślub miał się odbyć, jak planowano.
Chyba bardzo się mną pani interesuje.
Bo stoi mi pani na drodze.
Jeśli dalej tak będzie,
mam płakać czy gryźć?
Czy skończę we łzach, bo przyjęłam chusteczkę?
Teraz wiem, czemu śniłem o polu kwiatów.
Przyszłaś do mnie?
To się nazywa bilard.
- Chcesz zagrać? Nauczę cię. - Nie mam na to czasu.
Zachodni mężczyźni grają w to z przyjaciółmi.
To całkiem przyjemne.
Przepraszam, wolę od razu przejść do rzeczy.
Wysłałaś jasny komunikat,
przychodząc tutaj.
Jest tylko jeden powód, dla którego chciałabyś mnie zobaczyć.
Chcesz zerwać zaręczyny.
Zgadza się.
Mówiłam ci, że cierpiałam z powodu plotek.
Pamiętasz?
Krytykowano mnie i zawstydzano.
Nawet gdybym miała żyć samotnie, to dla mnie nie problem.
Ale to umowa między naszymi rodzinami.
Nie da się jej odwołać, nawet gdybyśmy oboje tego chcieli.
I tak powinniśmy spróbować.
Porozmawiam z dziadkiem.
Czy ty...
masz kogoś innego?
A jeśli mam?
To wystarczający powód, by zerwać zaręczyny?
Nieważne, kto to jest. Będę walczył.
Nie mam zamiaru się wycofywać.
I tak mam przewagę.
Nie rób tego.
Jak nie chcesz, żebym walczył...
to mnie nie prowokuj.
Nie trać na mnie czasu.
Sam na pewno
- też o czymś marzysz. - Właściwie to nie.
Jesteś mężczyzną. Nie masz żadnych ambicji?
A muszę mieć?
Nienawidzę pracować dla rządu. Ciężko mi się wstaje rano.
Przejście na stronę antyjapońską będzie męczące,
a od bycia projapońskim
pękłoby mi serce.
Od zawsze lubiłem rzeczy uznane za bezużyteczne.
Księżyc, gwiazdy,
kwiaty i wiatr.
Śmiech...
i dowcipy.
Tego typu rzeczy.
Chcę płynąć z prądem
i umrzeć, gdy nadejdzie mój czas. To chyba jest moje marzenie.
Rozumiem.
Jednak nie będę mogła cię wspierać,
gdyż oboje podróżujemy do innego celu.
I tak nikt mnie nie wspiera...
więc nic się nie stało.
Nie możemy ani się pobrać, ani odwołać zaręczyn,
więc nie traktujmy się za ostro.
Dzisiaj
pomyśl o mnie jak o przyjacielu.
Dasz radę?
Więc jak się w to gra?
Naucz mnie.
Przyjaciele w to grają.
To kiedy można wbić ósemkę?
Na końcu.
Dobrze, omówiliśmy wszystkie zasady.
A teraz uderz kijem tę białą bilę...
Tak to miałam zrobić?
Właśnie tak.
Próbuj dalej.
Mam próbować dalej? A ty co będziesz robić?
Ja zrobię to.
Ładnie.
Przysiadam się, bo nie ma innego stolika.
Zapraszam.
Naleję ci jednego, by uczcić to spotkanie.
Sam sobie nalej.
To może toast?
Niepotrzebnie się do ciebie odezwałem.
Stukanie się czarkami
sprawia, że trunki się rozlewają i mieszają.
To po to, żeby pokazać, że nic nie zatrułem.
Dokładnie.
Chcesz mnie otruć?
Twoja praca.
Dobrze idzie?
Wiesz w ogóle, czym się zajmuję?
Szczegółów nie znam,
ale łapiesz ludzi albo ich bijesz.
Albo zabijasz, prawda?
W takim razie powiem, że nie idzie po mojej myśli.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego ty nie robisz nic?
Często mnie o to pytają.
Teraz, kiedy tu jestem,
ludzie chyba się na mnie poznali.
Gdybym cokolwiek zaczął robić,
osiągnąłbym coś wielkiego.
Dlatego nie robię nic.
Trzeba było przynieść truciznę.
Pan wybaczy.
Nie mamy wolnych miejsc.
Tam.
Widzę wolne miejsce.
Proszę.
Twój dziadek powiedział mi wtedy,
że dziecko musi odpowiadać za grzechy rodziców.
Miałem dziewięć lat.
Jeśli dziecko ma odpowiadać,
to dziecko w łonie matki też powinno.
Mogę?
Wiem, że to trochę późno,
ale witaj z powrotem w Joseon.
Mam sobie iść?
Wygląda, jakby do czegoś między wami doszło.
Umieram z ciekawości.
Sporo się teraz dzieje.
Znalazłeś mężczyznę, którego szukałeś?
Tego, który utykał?
Powiedzieć, że go znalazłem, czy nie?
Widziałem kogoś.
Mężczyzna o imieniu Lee Wan-ik utyka.
Chyba jesteś z nim blisko.
Nasze drogi rozeszły się dawno temu.
Ten, którego szukam, był młodszy.
Sake szybko się kończy.
Panowie muszą się przyjaźnić.
- Nie. - Nie.
To przypadkowe spotkanie.
Amerykański Koreańczyk,
japoński Koreańczyk i przystojny Koreańczyk.
Właśnie to nas łączy.
Rozumiem.
Cóż,
przystojny Koreańczyk musi iść.
Nie odprowadzajcie mnie.
To była druga noga.
Czy on w ogóle wie, co robi?
Wie. Zawsze jest bezpośredni.
Ty też wiesz.
Jesteś bezpośredni.
Mówiłem, że znam Lee Wan-ika.
Kryjesz go?
Bo trudno powiedzieć.
Więc kogo ty kryjesz, panie?
Ja też kryję Lee Wan-ika.
To on powinien utykać.
Na tym powinno się zakończyć.
Dla nas obu.
Nie, dla naszej trójki.
Musi się pani podobać.
Chce ją pani pożyczyć?
A mogę?
Pożyczę. Zwróci mi ją pani,
gdy już się jej nasłucha.
W takim razie
proszę się nie rozchorować w międzyczasie.
Chyba nie przyszedłeś tu po futra.
Nie podziękowałeś mi za drinki.
Chyba dość zapłaciłem.
Wystarczyło.
A co? Chcesz resztę?
Chciałem, żebyś teraz ty zapłacił.
Przykro mi.
Rzuciłem alkohol.
Spodoba ci się to, co przygotowałem.
Minister Lee Se-hun.
Nie pytaj o historię.
Dorzucisz się?
Jak on śmie tak mnie fatygować?
Zasłużył, żeby go zbesztać.
Zabierz mnie do niego.
Do konsula.
Konsul wyszedł.
Mogę zapytać, kim pani jest?
Jesteś drugim mężczyzną, który mnie nie rozpoznał
i każe mi stać.
Proszę pana! Już jest.
Nie wzywałem pani.
Postanowiłam być sprytna.
Nie chciałam czekać do wieczora. Dzień jest za długi.
Przyszła pani zwrócić pozytywkę?
Nie.
Wykorzystam ten pretekst kiedy indziej.
Tym razem pan jest mi coś winien.
Spokojnie, nie przyszłam tu bez powodu.
Natknęłam się na coś, czego nie rozumiem.
To moje imię.
GO AE-SIN
Zgadza się.
Ale tutaj utknęłam.
Zastanawiam się, jak to zapisać po angielsku.
Nie wiem, jak się za to zabrać.
TĘSKNIŁAM ZA TOBĄ
Miała się pani za dużo nie uczyć,
ale jeśli nie wie pani nawet tego...
Sama
powinna pani to rozgryźć.
To nic nie da, jeśli będę podsuwał odpowiedzi.
To takie proste.
Pójdę już. Przepraszam za najście.
Kiedy będzie pani potrzebować nowej misy?
Czemu pan pyta?
Pomyślałem, że przyda się pani znowu wioślarz.
Piątego, w czasie obiadu.
Dlaczego pan nie odpisał?
Jeszcze go nie przeczytałem.
Proszę to przeczytać.
Mówiłem, żeby uczyła się pani sama...
Nie umie pan czytać?
Cześć.
Jak leci?
Bez Kyle'a jest tu tak cicho.
Prawda?
Dobrze.
Wracajcie do pracy.
Mój angielski jest perfekcyjny.
Czyli nie umie pan...
To gazeta.
Powinienem ją przeczytać.
Jest po angielsku.
Odprowadzę panią. Chodźmy.
Chwileczkę.
Te zioła, które mi dałeś.
Na co one były?
A, te.
Zażyłeś je?
Jeszcze nie.
- A o co chodzi? - O to,
że jeśli się je zaparzy i pomoczy w nich stopy,
pomagają się zrelaksować
i pozbyć toksyn z organizmu.
Wyciągają wszystko, co szkodliwe.
Ale nigdy ich nie pij.
Oczywiście.
Jesteś dość wykształcony, żeby to wiedzieć.
Trzymaj się.
Nie pij ich.
Co się dzieje?
Czemu nas nagle zwołano?
Słuchaj uważnie, Rosjo. Ameryka nie żyje.
Ktoś go zaszlachtował.
Co ty mówisz?
Ameryka zamordowany? Dlaczego?
Skąd mam wiedzieć?
Komu powinniśmy to zgłosić?
Czy to nie oczywiste?
Lordowi Lee Se-hunowi, ministrowi spraw zagranicznych.
To idź do niego, Francjo.
- Chodźmy tędy. - W drogę.
Czekajcie.
Dokąd oni idą?
Czemu jesteś sam?
Mieliście przyjść wszyscy.
Popytałem, panie.
Wszyscy tłumacze udali się do Lee Wan-ika.
Co?
Przecież nie jest urzędnikiem państwowym.
To mieszczanin.
Wszyscy nimi jesteśmy, panie.
I w tym problem!
Co może wskórać banda mieszczan?
Otrząśniesz się, kiedy sam oberwiesz mieczem?
Myślę, że to przez plotkę,
która krąży wśród tłumaczy.
Plotkę? Jaką plotkę?
Podobno minister Hayashi jest z pana niezadowolony,
więc jest pan teraz jak latawiec bez sznurka.
I powinniśmy trzymać z Lee Wan-ikiem, bo ma powiązania z Ito Hirobumim.
Ponadto mówi się,
że Lee Wan-ik cię spoliczkował, panie.
Masz swoje powitanie.
Co cię do mnie sprowadza?
Przywitajmy się...
Nie trzeba.
Darujmy sobie takie formalności.
Zgodzisz się?
A więc po co przyszedłeś?
Mówi się, że jesteś prawą ręką Ito Hirobumiego.
Doprawdy?
Skromność to cnota odznaczająca wielkich ludzi.
Chodzi mi o to...
że chcę być jego lewą ręką.
Wiesz, że Ito wywodzi się z najniższych warstw społecznych?
Chcesz być lewą ręką plebejusza?
Kogo obchodzi hierarchia, gdy kraj jest w rozsypce?
Boli mnie to, jak źle cię potraktowałem.
Przyniosłem mały prezent.
Nic nie widzę.
Nie stój tak, dziewko. Chodź tu i ukłoń się.
Mój panie!
Ty głupcze!
To ty powinieneś się pokłonić.
To proszący o przysługę się kłania!
Nie siedź tak.
No dalej, pokłoń się.
CERTYFIKAT ZASTAWU
Też pójdę, jeśli to trudna robota.
Dość już zrobiłeś.
Wystarczająco cię naraziłem.
Dziękuję.
Zróbcie miejsce dla Lee Se-huna, ministra spraw zagranicznych!
O co chodzi?
Czy on oszalał?
To ten mężczyzna z...
Każę ich zatłuc na śmierć. Wracać mi tu!
Musisz być tym Amerykaninem, który wygląda jak Koreańczyk
i postrzelił japońskiego żołnierza.
Szkoda, że tylko to o mnie wiesz.
O czym ty mówisz?
Wiesz, ile mam teraz kłopotów?
Zapomnij o nich.
W porównaniu z tym, co będzie teraz,
były niczym.
Coś ty powiedział?
Każę ci wyrwać język!
Nie stójcie tak! Ściągnąć go z konia!
Nie wtrącajcie się.
Do was nic nie mam.
Wy głupcy.
Czy to Amerykanie płacą wasze pensje?
Wykorzystam tę okazję, żeby im pokazać, kto tu rządzi.
Ma przede mną paść na kolana!
Głupcze. Wiesz, kim jestem? Życie ci niemiłe?
Nie martw się o mnie, tylko o siebie.
Dzisiaj cię zabiję.
Czy ty naprawdę...
straciłeś rozum?
Amerykanin...
na koreańskiej ziemi...
ośmiela się grozić śmiercią ministrowi spraw zagranicznych Joseon?
Nie zginiesz z rąk Amerykanina.
Dzisiaj
zginiesz z ręki człowieka z Joseon.
Kto by się ośmielił?
Moja matka,
która zginęła w studni, żeby od ciebie uciec.
Mój ojciec,
którego pobito na śmierć.
I ja, chłopiec-niewolnik,
który uciekł z Joseonu,
jakby popełnił zbrodnię.
Niemożliwe.
Ty...
Jesteś...
Nie zabijaj mnie.
Daruj mi życie.
Nie błagaj.
Od tego mam ochotę zabić cię już teraz.
Nie mam zamiaru...
zabijać cię tutaj.
Rozerwę tego wariata na kawałki.
Gdzie ono jest?
Gye-hyang?
Gye-hyang, gdzie jesteś?
Moje złoto.
Gye-hyang, ty dziwko!
Moje złoto!
Szlag.
Kto tu jest?
To atak! Wezwać policję!
Jaki atak? Co tu się dzieje?
Nie zadawaj pytań, tylko rusz się!
Jak to w ogóle działa?
Soon-sim!
Panie, postrzeliłeś ją!
To jej wina, że tam stała!
Nie stójcie tak, wezwijcie policję.
Niech reszta mnie osłoni.
Macie mnie ochraniać!
Kiedy zjawi się policja?
Ty. Natychmiast to zgłoś.
Ale już!
Najpierw pójdę do lekarza.
Inaczej ona umrze!
Ty głupcze!
Mam cię najpierw zastrzelić?
Moja ręka!
Wezwijcie lekarza!
Kto to?
Co cię tu sprowadza?
Przeszukać dom.
Macie sprawdzić każdą skrzynię i wazon.
Zwiążcie Lee Se-huna i na ziemię z nim.
- Tak jest! - Tak jest!
Co ty wyprawiasz? Zwariowałeś?
Puszczajcie mnie!
Jestem ministrem spraw zagranicznych.
Puszczajcie!
Zapłacicie mi za to!
Certyfikat bankowy, którego szukają Japonia, Rosja i Joseon.
Dam ci go.
Zjawiasz się nagle, żeby pleść bzdury?
Niby jak to zrobisz?
Ten dokument
jest w domu lorda Lee Se-huna.
Skąd o tym wiesz?
Bo go tam podłożę.
O czym ty mówisz?
To własność Joseon.
Po prostu go zwracam.
Jednakże
zrobię to po swojemu.
I ja
mam ci uwierzyć?
Ostatnio uwierzyłeś.
Jeśli znajdziesz dokument w jego rezydencji,
co się z nim stanie?
Zdrada stanu.
To największa zbrodnia, jaką można popełnić w Joseon.
Lee Se-hun zginie jako zdrajca.
Świetnie.
Zróbmy to.
Dlaczego to robisz?
To ja zgłosiłem kradzież!
Mój panie.
ZARZĄDZANIE DEPOZYTEM LEŻY W GESTII CESARZA KOREI
To dokument, którego Jego Wysokość od dawna szukał.
Co on robi w twoim domu?
Nic o tym nie wiem.
Przysięgam, nie wiem.
Mówiłeś coś o złodzieju?
Ukradłeś coś, co należy do Joseon.
To czyni z ciebie złodzieja.
Nie! Wrobiono mnie!
Patrz.
Zostałem postrzelony, spójrz!
Nadchodzi Jego Wysokość, cesarz Korei.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość!
Joseon was opuściło.
Czyli tak...
wygląda król.
Nie znam twojej historii,
ale myślę, że jeden zdrajca na dzień wystarczy.
Znaleźliśmy to w jego domu.
Wasza Wysokość.
Wrabiają mnie.
Pierwszy raz widzę ten dokument.
Ktoś...
próbuje mnie wrobić.
Proszę nie dać się nabrać.
Wrabiają mnie, Wasza Wysokość!
To zdrada.
Lee Se-hun jest zdrajcą.
Zabić go.
Wasza Wysokość!
Zranił się pan? Jak?
Podczas treningu.
Rzeka zamarzła.
Wioślarz pani niepotrzebny.
Zamiast tego
możemy się przejść.
W nocy w mieście było jakieś zamieszanie.
Na rynku było pełno ludzi,
musiałam iść okrężną drogą.
Słyszałem.
Minister Lee Se-hun
okazał się być zdrajcą.
Znała go pani?
Nie znam urzędników w Joseon.
Był projapoński, więc obserwowałam go.
Był tam, gdy zginął Logan.
Nikt po nim nie płacze.
Jest ślisko, proszę uważać.
Pan też powinien.
Rzeki w Joseon są bardzo śliskie.
Hudson taka nie jest.
Przeniósł się pan do Ameryki, gdy był bardzo mały?
Zanim nauczył się pan czytać?
To fascynujące.
Jak można skończyć tak daleko od miejsca urodzenia?
Chce pani wiedzieć?
Jestem ciekawa
pańskiej długiej historii.
Kiedy opowiem pani całą moją długą historię,
będziemy musieli się rozstać.
Dlaczego pan tak mówi?
Opuściłem Joseon, gdy miałem dziewięć lat.
Uciekłem jak najdalej od niego.
Najdalej jak się dało.
Potem misjonarz o blond włosach i niebieskich oczach...
pojawił się jak mój wybawca.
Z jego pomocą wślizgnąłem się na amerykański statek.
Myślałem, że to potrwa dziesięć dni.
Trwało miesiąc.
Dlaczego dziewięciolatek
musiał uciekać?
„Zabić go.
Może poświęcę swoją własność,
ale to da innym niewolnikom lekcję,
więc to żadna strata”.
To moje ostatnie...
wspomnienie z Joseon.
Kto tak powiedział?
Pewien arystokrata.
Co panią tak zszokowało?
Słowa tego arystokraty?
Czy może...
moje pochodzenie?
Zgadza się.
Gdy żyłem w Joseon...
byłem niewolnikiem.
Ten kraj, który próbuje pani chronić.
Dla kogo on jest?
Jest w nim miejsce dla rzeźników?
Albo dla niewolników?
Kto wydaje panu rozkazy?
Nadszedł czas, żebyś go porzuciła.
Ktoś, kogo nie przekupią Japończycy.
Kogo nie zaślepią osobiste pobudki.
Gdybym znał imię łajdaka, który mi to zrobił,
kazałbym go rozszarpać na kawałki.
Jestem ciekaw, kto nie będzie mógł oderwać ode mnie oczu.
Trzej mężczyźni, który nie cierpią się nawzajem,
zebrali się w jednym pokoju.
Zgadza się. Pewien cudzoziemiec...
Na pewno nie zostanę w Joseon.
Napisy: Magdalena Adamus